rok.




Rodzina - stanowi system wewnętrznych powiązań, w którym wszyscy członkowie wzajemnie oddziaływają pozostając w dynamicznej równowadze. Zmiany zachodzące w rodzinie wpływają na jej funkcjonowanie.

Dom rodzinny powinien być domowym ogniskiem, miejscem bezpiecznym, pełnym i miłości oraz miejscem regenerowania sił do dalszego funkcjonowania. Jednak dla wielu rodzin jest miejscem: nienawiści, strachu, cierpienia, rozpaczy i przemocy.

Przemoc w rodzinie - to zamierzone i wykorzystujące przewagę sił działania przeciwko członkom rodziny, naruszające prawa i dobra osobiste powodujące cierpienia i szkody. Przemoc - jest przestępstwem. Nie jest ona jednorazowym aktem, lecz procesem który ma tendencję do powtarzania się . Przemoc nie kończy się " Sama w sobie", nigdy nie jest za późno aby powiedzieć "NIE". Przemoc niezatrzymana "Narasta"- trzeba więc powiedzieć "Stop Przemocy" jasno i zdecydowanie.

Przemoc w rodzinie jest:
- intencjonalna
- narusza prawa i dobra osobiste
- powoduje cierpienie i szkody ofiar

Fazy przemocy:
- faza narastania napięcia
- faza gwałtownej przemocy
- faza miodowego miesiąca

Fazy następują kolejno po sobie, a w miarę upływu czasu przemoc w każdej kolejnej fazie wybuchu jest coraz bardziej ostra i brutalna.

1. Faza narastania napięcia
W tej fazie partner jest napięty i stale poirytowany. Każdy drobiazg wywołuje jego złość, często robi awanturę, zaczyna więcej pić, przyjmować narkotyki lub inne substancje zmieniające świadomość. Może poniżać partnerkę, poprawiając swoje samopoczucie. Prowokuje kłótnie i staje się coraz bardziej niebezpieczny. Sprawia wrażenie, że nie panuje nad swoim gniewem. Kobieta stara się jakoś opanować sytuację - uspokaja go, spełnia wszystkie zachcianki, wywiązuje się ze wszystkich obowiązków. Często przeprasza sprawcę. Ciągle zastanawia się nad tym, co może zrobić, aby poprawić mu humor, uczynić go szczęśliwym i powstrzymać przed wyrządzeniem krzywdy.
Niektóre kobiety w tej fazie mają różne dolegliwości fizyczne, jak bóle żołądka, bóle głowy, bezsenność, utratę apetytu. Inne wpadają w apatię, tracą energię do życia, lub stają się niespokojne i pobudliwe nerwowo. Jest to wynik narastania napięcia, które po pewnym czasie staje się nie do zniesienia. Zdarza się, że kobieta wywołuje w końcu awanturę, żeby "mieć to już za sobą".

2. Faza gwałtownej przemocy
W tej fazie partner staje się gwałtowny. Wpada w szał i wyładowuje się. Eksplozję wywołuje zazwyczaj jakiś drobiazg, np. lekkie opóźnienie posiłku. Skutki użytej przemocy mogą być różne - podbite oko, połamane kości, obrażenia wewnętrzne, poronienie, śmierć.
Kobieta stara się zrobić wszystko, żeby go uspokoić i ochronić siebie. Zazwyczaj, niezależnie od tego jak bardzo się stara, wściekłość partnera narasta coraz bardziej. Czuje się bezradna, bo ani przekonywanie sprawcy, ani bycie miłą, ani unikanie , ani bierne poddawanie się mu nie pomaga i nie łagodzi jego gniewu.
Po zakończeniu wybuchu przemocy, kobieta jest w stanie szoku. Nie może uwierzyć, że to się naprawdę stało. Odczuwa wstyd i przerażenie. Jest oszołomiona. Staje się apatyczna, traci ochotę do życia, odczuwa złość i bezradność.

3. Faza miodowego miesiąca
Gdy sprawca wyładował już swoją złość i wie, że posunął się za daleko, nagle staje się inną osobą. Szczerze żałuje za to, co zrobił, okazuje skruchę i obiecuje, że to się nigdy nie powtórzy. Stara się znaleźć jakieś wytłumaczenie dla tego, co zrobił i przekonuje ofiarę, że to był jednorazowy, wyjątkowy incydent, który już się nigdy nie zdarzy.
Sprawca okazuje ciepło i miłość. Staje się znowu podobny do tego, jaki był na początku znajomości. Przynosi kwiaty, prezenty, zachowuje się jakby przemoc nigdy nie miała miejsca. Rozmawia z ofiarą, dzieli się swoimi przeżyciami, obiecuje, że nigdy już jej nie skrzywdzi. Dba o ofiarę, spędza z nią czas i utrzymuje bardzo satysfakcjonujące kontakty seksualne. Sprawca i ofiara zachowują się jak świeżo zakochana para.
Ofiara zaczyna wierzyć w to, że partner się zmienił i że przemoc była jedynie incydentem. Czuje się kochana, myśli, że jest dla niego ważna i znowu go kocha. Spełniają się jej marzenia o cudownej miłości, odczuwa bliskość i zespolenie z partnerem. Życie we dwoje wydaje się piękne i pełne nadziei.
Ale faza miodowego miesiąca przemija i znowu rozpoczyna się faza narastania napięcia. Zatrzymuje ona ofiarę w cyklu przemocy, bo łatwo pod jej wpływem zapomnieć o koszmarze pozostałych dwóch faz. Prawdziwe zagrożenie, jakie niesie ze sobą faza miodowego miesiąca jest związane z tym, że przemoc w następnym cyklu jest zazwyczaj gwałtowniejsza.

Przemoc jest to wyrządzanie szkody fizycznej bądź psychicznej drugiemu człowiekowi, robienie czegoś wbrew jego woli. Przemoc w rodzinie może przybierać różne formy.

Formy Przemocy
- przemoc fizyczna
- przemoc psychiczna
- przemoc ekonomiczna
- przemoc seksualna

Przemoc fizyczna - popychanie, odpychanie, obezwładnianie, policzkowanie, kopanie, szarpanie, bicie przedmiotami, ciskanie w kogoś przedmiotami, parzenie, porzucanie w niebezpiecznej okolicy, nieudzielanie koniecznej pomocy.

Przemoc psychiczna - wyśmiewanie poglądów, religii, pochodzenia, narzucanie własnych poglądów, karanie przez odmowę uczuć, zainteresowania, szacunku, stała krytyka, wmawianie choroby psychicznej, izolacja społeczna, domaganie się posłuszeństwa, ograniczanie snu, pożywienia, degradacja werbalna / wyzywanie, poniżanie, upokarzanie, zawstydzanie / stosowanie gróźb.

Przemoc ekonomiczna - odbieranie zarobionych pieniędzy, uniemożliwienie podjęcia pracy zarobkowej, nie zaspakajanie podstawowych materialnych potrzeb rodziny.

Przemoc seksualna - wymuszanie pożycia seksualnego, wymuszanie nieakceptowanych pieszczot i praktyk seksualnych, demonstrowanie zazdrości, krytyka zachowań seksualnych kobiety.


Spotykamy się z następującymi formami przemocy wobec dzieci:
  • przemoc fizyczna - siniaki, zadrapani, opuchlizny
  • przemoc seksualna - wykorzystywanie seksualne, dotykanie intymnych części ciała, oglądanie z dzieckiem filmów pornograficznych / wykorzystywanie dziecka do uzyskania przyjemności seksualnej/
  • przemoc emocjonalna - jest trudna do zdiagnozowania ponieważ nie pozostawia widocznych śladów. Przemoc psychiczna to wyzywanie, krzyczenie, poniżanie, nadmierne wymagania wobec dziecka, odrzucanie, izolowanie
  • zaniedbanie - jest to pozostawienie dziecka bez opieki, rodzice nie interesują się gdzie dziecko jest, czy ma co jeść, czy chodzi do szkoły, nie zapewniają opieki lekarskiej, nie dostarczają ciepła, uwagi, wsparcia, normalnych życiowych doświadczeń.


Do przemocy dochodzi zarówno w rodzinach patologicznych jak i w rodzinach zwykłych. Bije się za przewinienia, które miały miejsce bądź domniemywa się ich zaistnienia. Dzieci są prześladowane dla ich dobra. Rodzice żądają bezgranicznego posłuszeństwa, często naruszając prawa dziecka. Niezależnie od tego czy dziecko samo doświadcza przemocy czy jest jej świadkiem, przemoc zostawia trwały i bolesny ślad w jego psychice. Jest to przyczyna bezwiednego powielania agresywnego zachowania w dorosłym życiu. Większość dorosłych nie zdaje sobie sprawy ze szkód fizycznych, emocjonalnych i poznawczych jakie może wyrządzić dziecku przemoc domowa. Krzywdzenie hamuje jego rozwój emocjonalny i poznawczy, powoduje agresywne zachowania a nawet próby samobójcze. Ofiara przemocy ma negatywny obraz własnej osoby, często traci na całe życie zdolność kochania innych ludzi i ufania im.

Telewizja, nagrania muzyczne, gry video i filmy prowadzą do wzrostu przemocy wśród dzieci. Długotrwałe oglądanie przemocy w mediach może prowadzić do emocjonalnego znieczulenia na przemoc w normalnym życiu.
Mówiąc o przemocy w domu nie można pominąć kobiet padających ofiarami swoich z natury silniejszych fizycznie mężów. Podłożem przemocy może być pojmowanie roli kobiety jako zależnej od mężczyzny ekonomicznie i intelektualne. Częstym zjawiskiem jest "dziedziczenie" negatywnych wzorców funkcjonowania rodziny, dlatego pomoc kobietom doznającym przemocy jest jednym z warunków zdrowego społeczeństwa.


Przemoc w rodzinie jest przestępstwem!

Art. 207 § 1 k.k. znęcanie się fizyczne i psychiczne nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny - podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat /ścigane z urzędu/.
Art. 191 § 1 k.k. kto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbą bezprawną w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia - podlega karze pozbawienia wolności do lat 3 /ścigane z urzędu/.
Art. 197 § 1 k.k. kto przemocą lub groźbą bezprawną lub podstępem doprowadza inną osobę do obcowania płciowego, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10 /ścigane na wniosek pokrzywdzonego/.
Art. 209 § 1 k.k. kto uporczywie uchyla się od wykonywania ciążącego na nim z mocy ustawy lub orzeczenia sądowego obowiązku opieki przez nie łożenie na utrzymanie osoby najbliższej lub innej osoby i przez to naraża ją na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych - podlega karze pozbawienia wolności do lat 2 /ścigane na wniosek pokrzywdzonego/.


Statystyka przemocy w rodzinie w Polsce

Dom rodzinny postrzegany jest jako środowisko miłości i opieki, bezpieczne i ciepłe miejsce domowego ogniska dla wielu ludzi jest miejscem terroru, cierpienia i zagrożenia, poniżania, rozpaczy i lęku. Coraz częściej słyszy się o przemocy dorosłych wobec dzieci, które nie czyją się bezpiecznie w domu rodzinnym. Należy uzmysłowić sobie powagę problemu, jakim jest stosowanie przemocy wobec dziecka. Z badań wynika, że:
- 60 % dorosłych Polaków stosuje kary fizyczne wobec swoich dzieci do 19 rż.
- co szósty 12-latek przyznaje, że w wyniku przemocy ze strony rodziców doznał urazów takich jak siniaki, zadrapania
- blisko 23 % polskich studentów przyznaje, że w ich domach przynajmniej kilkakrotnie dochodziło do przemocy domowej
- 34 % pacjentów lecznictwa odwykowego stwierdza, że w okresie intensywnego picia używało przemocy fizycznej wobec dzieci
- przypadki przemocy domowej wobec kobiet zna osobiście lub ze słyszenia ponad 2/5 kobiet i 1/3 mężczyzn
- łącznie 38 % ogółu ankietowanych zna przynajmniej jedną kobietę bitą przez męża
- co dziewiąty respondent przynajmniej raz użył przemocy fizycznej we własnej rodzinie
- co ósma kobieta i co jedenasty mężczyzna przyznają, że co najmniej raz zostali uderzeni przez partnera w czasie małżeńskiej awantury
- co setny został pobity przez własne dorosłe dziecko
- ponad 3% ogółu ankietowanych stwierdza, że w ich rodzinach dochodzi do wymuszania współżycia seksualnego
- co dziesiąty badany wychowujący co najmniej jedno dziecko poniżej 19 lat przyznaje, że w ciągu ostatniego roku sprawił dziecku porządne lanie
- w rodzinie co trzeciego respondenta stosuje też inne kary wobec dzieci. Najpowszechniejszą z nich jest zakaz oglądania telewizji oraz areszt domowy.


Przemoc wobec dzieci i kobiet jest poważnym problemem społecznym. Państwo ingeruje w rodzinę udzielając ślubów, zakazując aborcji, utrudniając dostęp do środków antykoncepcyjnych, płaci alimenty więc i powinno bardziej stanowczo zająć się agresorami w rodzinie. Tam gdzie jest miłość w domu tam nie ma klapsów. Sprawca nie może zostawać w domu, a poszkodowani szukać sobie schronienia. Nie może być społecznego przyzwolenia na płacz za ścianą. Nie można ignorować zgłoszenia o przemocy w rodzinie tylko dlatego, że wystraszona kobieta wycofała się. Rodzice nie pełnią władzy tylko pieczę rodzicielską. Społeczeństwo, służby porządkowe, rodziców należy objąć edukacją.

Co sprzyja przemocy w rodzinie: normy społeczne i kulturowe, dziedziczenie wzorca przemocy, uzależnienie/nadużywanie alkoholu/, środowisko i stres społeczny.

Doznanie przemocy na jakimś etapie życia nie determinuje dalszej drogi życiowej "Ktoś kto doświadczył przemocy nie musi być zawsze krzywdzony". Osoba doznająca przemocy zatraca pewność, czy to co się dzieje w jej życiu, jest normą czy od niej już odbiega. Podzielenie się traumatycznym doświadczeniem związanym z przemocą jest warunkiem odzyskania wiary we własne siły i sens życia. Jeżeli osoba krzywdzona spotka osobę wspierającą, godną zaufania - w rodzinie, w gronie znajomych, w instytucjach pomocowych, możliwe staje się wychodzenie z kryzysu.

Jedna z podstawowych zasad pracy w zakresie przeciwdziałania przemocy mówi, iż za przemoc odpowiedzialny jest sprawca, niezależnie od, tego co czyniła bądź czego nie czyniła osoba krzywdzona. Pomoc ofiarom i sprawcom przemocy jest skuteczna wtedy gdy całościowo obejmuje problem.

Kluczową role w udzielaniu wszechstronnej pomocy rodzinom dotkniętym przemocą w Zduńskiej Woli świadczy Punkt Konsultacyjny do Spraw Przemocy w Rodzinie działający przy Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej Centrum Opieki Socjalnej w Zduńskiej Woli.

Cele realizowane w Punkcie Konsultacyjnym ds. Przemocy w Rodzinie:
  1. Przeciwdziałanie przemocy w rodzinie,
  2. Zmniejszenie skali zjawiska przemocy w rodzinie,
  3. Zwiększenie dostępności pomocy rodzinom, w których stosowana jest przemoc,
  4. Zwiększenie skuteczności ochrony ofiar przemocy w rodzinie,
  5. Zwiększenie skuteczności działań interwencyjnych wobec osób stosujących przemoc w rodzinie,
  6. Stała edukacja środowiska lokalnego.


Punkt Konsultacyjny ds. Przemocy w Rodzinie udziela wsparcia:
  1. ofiarom przemocy w rodzinie, w tym:
  2. - dzieciom,
    - współmałżonkom lub partnerom w związkach nieformalnych,
    - osobom starszym,
    - osobom niepełnosprawnym,
  3. sprawcom przemocy w rodzinie,
  4. świadkom przemocy w rodzinie,
  5. przedstawicielom instytucji i służb zobowiązanych do udzielania pomocy w sytuacji przemocy,
  6. społeczności lokalnej.


Zakres działania Punktu Konsultacyjnego ds. Przemocy w Rodzinie:
- diagnoza psychologiczna
- porady pierwszego kontaktu
- poradnictwo psychologiczne
- specjalistyczne działania konsultacyjno - interwencyjne
- spotkania edukacyjno - motywacyjne
- oddziaływania terapeutyczne
- pomoc socjalna
- porady prawne
- psychoedukacja
- organizowanie i prowadzenie Interwencji Kryzysowej
- pomoc w rozwiązywaniu kryzysów rodzinnych
- działania wspierające dla osób uzależnionych
- poradnictwo prawno - socjalno - terapeutyczne
- pomoc w ramach Zespołu Interwencji Kryzysowej w środowisku
- pomoc w ramach Zespołów Interdyscyplinarnych
- prowadzenie grup wsparcia, grupy samopomocowej
- budowanie systemu współpracy z instytucjami, organizacjami pozarządowymi, mediami w celu przeciwdziałania problemom uzależnień i przemocy w rodzinie.


Organizowanie indywidualnej pomocy rodzinie, w której występuje zjawisko przemocy
  1. pomoc psychologiczna
  2. pomoc prawna
  3. pomoc socjalna
  4. pomoc terapeutyczna
  5. pomoc pedagogiczna
  1. Grupowe formy pomocy w systemie wsparcia.
  2. Tworzenie grup w systemie wsparcia.


Prowadzenie poradnictwa i interwencji w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie.
  1. Działania uprzedzające: diagnozujące, informacyjne, edukacyjne kierowane do ogółu społeczeństwa,
  2. Działania interwencyjne: opiekuńcze i terapeutyczne kierowane do ofiar przemocy w rodzinie oraz pouczające i izolujące, kierowane do sprawców przemocy w rodzinie,
  3. Działania powstrzymujące ( wspierające ) kierowane do sprawców przemocy,
  4. Działania korekcyjno - edukacyjne kierowane do sprawców przemocy w rodzinie,
  5. Interwencja kryzysowa,
  6. Realizacja "Niebieskiej Karty",
  7. Interwencje środowiskowe w ramach Zespołu Interwencji Kryzysowej,
  8. Działalność Zespołu Interdyscyplinarnego i Grup Roboczych.


Działania w zakresie rozwiązywania problemów związanych z nadużywaniem alkoholu.
Działania edukacyjne służące wzmocnieniu opiekuńczych i wychowawczych kompetencji rodziców w rodzinach zagrożonych przemocą w rodzinie.


Zakres pomocy psychologicznej obejmuje:
- pomoc psychologiczną w zakresie problemów związanych z przemocą w rodzinie i innymi problemami rodzinnymi,
- popularyzowanie w środowisku i w mediach tematyki związanej z zapobieganiem i skutkami przemocy domowej,
- współpraca z osobami i instytucjami działającymi na rzecz zapobiegania i skutkami przemocy domowej.
- indywidualny kontakt z osobą doświadczającą przemocy mający na celu:
  1. wsparcie w działaniu,
  2. edukację (poszerzanie wiedzy o zjawisku przemocy),
- indywidualne spotkania ze sprawcami przemocy w ramach prowadzonych działań korekcyjno-edukacyjnych skierowanych do sprawców przemocy
- zoganizowanie grup wsparcia dla kobiet - ofiar przemocy
- inicjowanie grup samopomocowych dla osób doświadczających bądź zagrożonych przemocą.


Zakres pomocy psychopedagogicznej obejmuje:
- działania korekcyjno - edukacyjne
- zdiagnozowanie problemu
- wsparcie dla dzieci ze szkoły podstawowej i młodzieży gimnazjalnej zagrożonej przemocą w rodzinie
- wsparcie dla rodziców mające na celu wypracowanie sposobów radzenia sobie z problemami dydaktycznymi bądź wychowawczymi
- wyeliminowanie problemotwórczych zachowań z życia rodziny.


Zakres pomocy prawnej obejmuje:
- poradnictwo indywidualne w sprawach zakresu kodeksu rodzinnego i opiekuńczego dot. spraw rozwodowych, separacji, podział majątku dorobkowego, alimentacyjnych, o eksmisje.


Zakres pomocy terapeutycznej obejmuje: - diagnozowanie problemu,
- edukacja na temat choroby alkoholowej osób uzależnionych oraz ich rodzin,
- motywowanie do zmiany zachowań i stylu życia,
- ćwiczenie zachowań abstynenckich,
- udzielanie wsparcia,
- trening asertywnych zachowań
- oddziaływania terapeutyczne
- wsparcie emocjonalne dla członków rodzin osób uzależnionych od alkoholu.


Zakres pomocy socjalnej obejmuje: - udzielanie wszechstronnej informacji o możliwości uzyskania pomocy,
- pomoc w załatwianiu spraw urzędowych i innych spraw bytowych,
- rozmowy motywujące do leczenia z osobami uzależnionymi,
- praca w Zespołach Interdyscyplinarnych, Zespole Interwencji Kryzysowej.
- występowanie o pomoc materialną,
- zabezpieczenie miejsca noclegowego (w zależności od sytuacji, w jakiej znajduje się ofiara).


» Dyżury specjalistów

» APEL